Psychoterapia wronki

Rola psychoterapii w leczeniu zaburzeń odżywiania

Anoreksja jest to choroba o podłożu psychicznym. Ukazuje się głównie jadłowstrętem – osoba nią dotknięta głodzi się, dlatego, że potrzebuje być możliwie jak najbardziej wychudzona. Przyczyny anoreksji nie są do końca znane. Duży wpływ na progres choroby ma niska samoocena, poczucie bycia gorszym od reszty społeczeństwa, odrzucenia przez rówieśników. Chorują na nią zarówno nastolatki (pierwsze symptomy widać już nieraz w okresie gimnazjalnym), jak i osoby po trzydziestym roku życia. Powszechnie twierdzi się, że jest to zwykle „kobiece” choróbsko, aczkolwiek cierpi na nie także mnóstwo mężczyzn. Niejednokrotnie u chorego zarejestrować da się okresy remisji a przy tym zaostrzenia objawów. W wielu przypadkach zaburzenia stricte anorektyczne płynnie kroczą w bulimię. Bulimia polega na objadaniu się do granic możliwości. Bywa tak, że bulimiczka/bulimik po napadzie obżarstwa zwraca pożywienie. U wielu ludzi bulimia przybiera styl kompulsywny, to znaczy okresy głodówki przeplatają się z okresami kompulsywnego objadania się. Niewiele ludzi cierpiących na bulimię czy też anoreksję przyznaje się do swojej choroby; większość ukrywa ją przed bliskimi, a wielokrotnie też nie ma świadomości bezmiaru swojego kłopotu. Nieoceniona w leczeniu zaburzeń odżywiania jest psychoterapia. Może być ona prowadzona przez terapeutę indywidualnie czy też w grupie osób o podobnych kłopotach. Terapie grupowe ukierunkowane w szczególności na pomoc ludzi z zakłóceniami żywienia prowadzone są na dziennych oddziałach leczenia nerwic. Mnóstwo ludzi zgłasza poprawę swojego samopoczucia i swoich nawyków żywieniowych po uwieńczeniu terapii w gronie innych anorektyków a przy tym bulimików. Podstawowym założeniem leczenia w grupie jest uzmysłowienie pacjentowi, że nie jest osamotniony ze swoim kłopotem – to pomaga przewyższyć towarzyszący chorobie wstyd a także odszukać choremu sposoby na radzenie sobie z żądzą podjęcia następnej głodówki lub kolejnego aktu obżarstwa. Niemniej jednak dużo osób nie godzi się na udział w terapii grupowej, albowiem wymaga to odwagi do opowiadania o sobie, swoim żuciu, a w wielu przypadkach też o swoich traumach w grupie obcych ludzi. Dla takich osób ofiarowana jest terapia indywidualna, polegająca na rozmowach psychoterapeuty z pacjentem w celu odszukania przyczyn anarchii żywieniowej. Powodzenie terapii – zarówno grupowej, jak i indywidualnej – w dużej mierze zależne jest od postawy a przy tym zaangażowania terapeuty. Psychoterapeuci posiadający dużo lat doświadczenia wielokrotnie osiągają lepsze rezultaty prowadzonego leczenia niż absolwenci psychologii czy psychiatrii, którzy jeszcze nie zdążyli poznać się ze specyfiką fachu od strony praktycznej.